Wrocław

Budynek uniwersytetu we Wrocławiu charakteryzuje się niezwykle długą i bogatą historią.     W początkach epoki nowożytnej bardzo ważną rolę odegrały kolegia jezuickie, to właśnie uczelnia wrocławska wywodzi się od jednego z nich, ufundowanego przez cesarza niemieckiego Leopolda I w 1702 roku. Pierwotnie tutaj znajdował się piastowski dwór książęcy. W czasach Czeskich rozbudowano go i przekształcono w zamek, w którym mieszkali królowie Czech podczas wizyt w mieście. W XVII wieku Leopold I zamek przekazał jezuitom, którzy rozebrali stare mury i postawili w ich miejsce barokowe gmachy kolegium, nazwanego Akademią Leopoldyńską. Uniwersytet we współczesnym znaczeniu powstał dopiero w 1811 roku. Ranga nowej uczelni szybko rosła. Jej studentami byli m. in. Adam Asnyk, Jan Kasprowicz, aż ośmiu przyszłych laureatów Nagrody Nobla oraz wielka postać św. Edyta Stein. Uniwersytet to barokowy gmach, który zwraca uwagę swoją wielkością, przede wszystkim długością tj. 171 metrów. Nad dachami wznosi się wieża                  z tarasami widokowymi, na której został umieszczony globus. Rzeźby na balustradzie przedstawiają cztery pierwsze wydziały kolegium tj. prawo, medycynę, teologię i astronomię, z kolei nad wejściem głównym znajdują się personifikacje cnót – Sprawiedliwości, Mądrości, Umiarkowania i Męstwa. Plac przed gmachem upiększa fontanna z spiżowym Szermierzem. Uniwersytet może pochwalić się wspaniałym barakowym wnętrzem. Wypełnione malowidłami klatki schodowe, imponujące korytarze, które prowadzą do reprezentacyjnych sal, upamiętnionych wieloma wydarzeniami dziejowymi.

Wrocław pod względem urbanistycznym nie ma sobie równych. Charakterystyczną cechą miasta jest oprócz wysokiego poziomu architektonicznego i artystycznego jego zachodniość. Dzieje się to tak dzięki odwiecznym związkom Wrocławia z Niemcami. To właśnie Ratusz we Wrocławiu uważany jest za jeden z najpiękniejszych w Polsce pomników świeckiego budownictwa z okresu późnego średniowiecza, swoje początki sięga 1299 roku, powstawał on przez dziesięciolecia, jego koniec kształtuje się na lata 1504. Zwraca on swoją uwagę przebogatą fosadą wschodnią z imponująco piękną wimpergą. W tej samej części elewacji umieszczono zegar astronomiczny i wykaz z którego odczytywano wyroki sądu miejskiego. Ogromny gmach składa się z trzech równoległych części, z najwyższą środkową. Na zewnątrz Ratusz ozdobiony jest różnymi frezami i rzeźbami, które mają znaczenie symboliczne, lew – symbolizuje Królestwo Czech, orzeł dolnośląski – Królestwo Wrocławskie, z kolei św. Jan Chrzciciel pierwszego patrona miasta. Wnętrze to dwa zachowane w historycznej postaci piętra. Pierwsze z główną Salą Wielką, Izbą Seniora Rady, Skarbcem i Salą Książęcą oraz parter, gdzie znajduje się Sala Mieszczańska, Sala Zielona, izba Wójtowska                                     i Burmistrzowska, Pisarza Miejskiego i Radnych. Będąc we Wrocławiu nie sposób ominąć tą budowlę.

Wrocław to jedno z najstarszych miast polskich. Terytorium dzisiejszego Wrocławia sięga czasów prahistorycznych. Kolebką miasta był Ostrów Tumski wraz z katedrą, powstała w 1000 roku. Najwcześniej był on zamieszkiwany w okolicy od kościoła św. Marcina do kościoła św. Krzyża. Rzeka Odra w naturalny sposób broniła mieszkańców, była szlakiem komunikacyjnym i zapewniała pożywienie. Za czasów panowania Dynastii Piastów pełnił on funkcję bazy wypadowej w wojnach prowadzonych przeciwko Czechom i Niemcom. W okresie rozbicia dzielnicowego Wrocław został dzielnicą stolicy śląskiej a następnie stolicą księstwa wrocławskiego. W latach 1327 -1329 Nowe Miasto zostało włączone do Wrocławia, który zajmował 133 ha powierzchni a liczył prawie 14 tyś. mieszkańców. W XV wieku jest to jedna z największych miast środkowowschodniej Europy. W 1741 roku rządy we Wrocławiu zaczęli sprawować Prusacy.  W XVIII wieku zaczęły powstawać zakłady tekstylne i metalowe oraz banki. Następnie w drugiej połowie XIX wieku bardzo szybko rozwijał się przemysł tytoniowy, włókienniczy czy też maszynowy. Na Odrze kwitła żegluga. W 1909 roku miasto liczyło już 500 tyś. mieszkańców. Po zakończeniu II wojny światowej Wrocław wrócił do Polski.